تبليغاتX
I Feel you
آی عشق آی عشق دلم گرفته...
 نسیم...
تو که در باور مهتابي عشق رنگ دريا داري


فکر امروزت باش...


به کجا مي نگري؟!!!


زندگي ثانيه ايست...


وسعت ثانيه را مي فهمي...


مي شود مثل نسيم


بال در بال پرستو


بوسه بر قلب شقايق بزنيم


بودنت تنها نيست


تو خدا را داري


و من آرامش چشمان تو را

 

|+| نوشته شده توسط victor در پنجشنبه بیست و پنجم مهر 1387  |
 کاش می دونستی...

کاش می دونستی چقدر دلم بهانه تو را میگیره هر روز

کاش می دونستی چقدر دلم هوای با تو بودن را کرده

کاش می دونستی چقدر دلم از این روزهای سرد

بی تو بودن گرفته

کاش می دونستی چقدر دلم برای ضرب آهنگ قدمهات

گرمی نفسهات، مهربانی صدات تنگ شده

کاش می دونستی چقدر دلواپس تو‌ام

کاش می دونستی چقدر تنهام ، چقدر خسته ام

و چقدر به حضورت محتاجم

و همیشه از خودم می پرسم

این همه که من به تو فکر کنم

تو هم به من فکر می کنی؟

می دونم هستی !!!!!!!!

|+| نوشته شده توسط victor در جمعه بیست و یکم تیر 1387  |
 می خواهمت...
چشمانت را براي زندگي مي خواهم
اسمت را براي دلخوشي مي خوانم
دلت را براي عاشقي مي خواهم
دستت را براي نوازش مي خواهم
صدايت را براي شادابي ميشنوم
و پاهايت را براي همراهي مي خواهم
عطرت را براي مستي مي بويم
خيالت را براي پرواز مي خواهم
و
وجودت را براي پرستش مي خواهم

|+| نوشته شده توسط victor در یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387  |
 خیال تو...
آسمان همچو صفحه ی دل من

                                              روشن از جلوه های مهتابست

امشب از خواب خوش گریزانم

                                              که خیال تو خوشتر از خوابست

خیره بر سایه های وحشی بید

                                           میخزم بر سکوت بستر خویش

باز دنبال نغمه ای دلخواه

                                           مینهم سر بر روی دفتر خویش

تن صدها ترانه میرقصد

                                           در بلور ظرف آوایم

لذتی ناشناس و رویل رنگ

                                           میدود همچو بر رگهایم...

                                           

|+| نوشته شده توسط victor در پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386  |
 یادداشت من...
این جسم من از خاک است

                                        پس خاک شود روزی

این خط من بر دفتر

                                         پس پاک شود روزی

هر کس که مرا خواهد

                                         یا خط مرا خواند

شاید که کند یادم

                                        پس افسرده شود روزی

|+| نوشته شده توسط victor در چهارشنبه هشتم اسفند 1386  |
 گل نازم...
 

بايد در سكوت مي‌انديشيدم
مي‌انديشيدم كه چگونه ميزان علاقه‌ام را به اثبات برسانم
هر چه سعي كردم حتي نتوانستم دريك جمله بگنجانمش زيرا كه وسعتش از كران تا به كران بود
خواستم فرياد برآورم اما دريغا كه در كلام هم قابل بيان نبود
پس فقط نگاهت مي‌كنم
نگاهت مي‌كنم تا شايد در اعماق نگاهم به آنچه مي‌خواهي برسي
نگاهت مي‌كنم زيرا كه چشمانم دريچه‌اي است از قلبم كه محتوياتش رانمايان مي‌كند

|+| نوشته شده توسط victor در سه شنبه شانزدهم بهمن 1386  |
 تورا دوست دارم...
 

زمانی می انديشم که تو را دوست دارم

زمانی رنج بردم که شايد مرا دوست نداشته باشی

زمانی احساس می کنم که مرا دوست می داری

در اين هنگام است که خود را خوشبخت حس می کنم

زمانی که در برابر تو هستم

فکر می کنم تو برايم بی تفاوتی!

و اما همينکه از تو دور ميشوم غم تنهايی بر من غلبه ميکنه!

و زمانی احساس می کنم تمام وجودم در تو خلاصه می شود؟

و دوريت برايم طاقت فرساست و بلاخره.......

زمانی احساس ميکنم که شايد ديگری وجود داشته باشد که تو را دوست بدارد

در آن وقت است که به او حسد ميبرم

و آن زمان است که احساس ميکنم

معبد عشق من که در قلب تو جای داشته

در قلب کس دیگری بوده و اوتو را دوست داشته است.

|+| نوشته شده توسط victor در سه شنبه نهم بهمن 1386  |
 دوستت دارم...
 

من به یک هراس همیشه طرحهای ساده و سایه های باران خورده ام را بی دلیل بر باد داده ام

بعد از این دیگر نه به خواب قاصدکی تعبیر خواهم شدو نه به اعتبار چند خیال رنگ و رو رفته سوار سفید پوش قصه های ناگهان کسی خواهم شد من به آخرین سطر نا نوشته هایم می اندیشم به جایی که این همه واژه با یک نقطه عاقبت غروب می کند هر چه از الفبای تو بر می دارم تا تمام شوی .لا به لای این همه خطوط مبهم و واژه ندیده دوباره از سر سطر آغاز می شوی با این همه هنوز به تقدس تند یک حس عاشقانه مثل همیشه

 دوستت دارم....

اما باور کن نمی دانم به کجای این قصه باید عادت کنم وقتی تو عاقبت می روی و من دوباره در هیچ گم می شوم .سرما دوباره از تلاقی گیج زمین و زمان خط می خورد و این قصه دوباره از نو با سلام آشنای بهار تا به تا می شود .هر چند دیگر حرف دل از قلم پیدا و پنهان واژه های آغاز فصل افتاده .

اما هنوز هم شعر شکوفه شعر دیگریست بیایم سبزی این الفبای تازه را به بغض قافیه های سربی تاخت نزنیم.

 

|+| نوشته شده توسط victor در سه شنبه دوم بهمن 1386  |
 روزی خواهد آمد...
 
افسانه چشمان تو غریب است مانند برکه ای ناآرام و در حال
گریز کاش نقاش چیره دستی بودم تا جنگل سبز چشمان تو را به
تصویر می کشیدم.
من التماس نگاهت را با مظلومیت تمام فریاد کردم و هر شب
نوشته های عریانم را در کوچه پس کوچه های خلوت شهر
به دست نسیم صبحگاهی سپردم.هر شب از راز چشمان تو
نوشتم و تو را با قلمم به شهر بت رساندم و دست آخر از نامه
گذشتم .
کاش امشب بغض آسمان با بغض درد آلود من همدرد شود
تا غم از دست دادن تو را با نوای غریبانه ای به اوج فلک برسانم
و چشمان اشکبارم را در عزای بی تو بودن در گورستان تنهایی
سبکبار کنم .
دلم یک همدرد می خواهد قلمم همدرد است اما هرچه می نویسم تو
را فراتر از نوشته هایم می بینم . وای قلمم کم کم میمیرد و من می مانم
و بغضی که در گلو به شیداییم دامن زده است. وقتی نمی آیی و خورشید
بی وفایی چشمانت در پس ابرها غروب می کند غصه می خورم.
شاید تو بیایی اما دردی گریبانگیر سرنوشت من و توست
کاخ کاغذی ما را آب و باد برد.
اول دبستان بودم که نوشتم، آب ، بــــاد ، بــــــاران.....
شادی ام دیدن رویت بود نه نوشته ای که فریبم دهد
من انسان نخستین نیستم که وجودم تشنه تکلم باشد.
 
|+| نوشته شده توسط victor در شنبه بیست و دوم دی 1386  |
 با من نگاه کن
 

 با من نگاه كن
از تپه هاي دلتنگي
به قطره هاي اخر عشق
كه تبخير مي شود.
و طنين هر چه مهرباني
در كوچه هاي خلوت باراني....

با من نگاه كن
كه نام من از كنار نام تو
چه غمناکانه پاك ميشود
مثل حضور زندگي
از متن هميشه ي شب.

با من نگاه كن
از پشت شيشه ها
به اخرين ستاره
شايد عشق
پرواز ساده ي كوتاهي بود
در شاخه هاي جواني....
و نهايت
نهايت رستن
در دست هاي مهرباني...
و عشق
هم مرگ بود
هم زندگاني...

|+| نوشته شده توسط victor در چهارشنبه نوزدهم دی 1386  |
 هنوز عاشقم
 

و من هنوز عاشقم
آنقدر که می توانم
هر شب - بدون آنکه خوابم بگيرد

از اول تا آخر بی وفايی هايت را بشمارم
و دست آخر
همه را فراموش کنم
آنقدر که می توانم
اسمت را
روی تمام آبهای دنيا بنويسم
و باز هم جا کم بيا ورم
آنقدر که می توانم
شب ها طوری به يادت گريه کنم که
خدا جايم را با آسمان عوض کند!
و من هنوز عاشقم
آنقدر که ميتوانم
چشم هايم را ببندم
و خيال کنم:
هنوز دوستم داری!

|+| نوشته شده توسط victor در سه شنبه هجدهم دی 1386  |
 مرا

مرا به آتش بسپار اي پرنده سرخ
 كه در كوير صداهاي دور مي نگري
و در نگاه تو گلهاي ياس مي خشكند
 سفال خالي گلدان ماه را بشكن
 مرا بسوزان اي بانگ روشن اي خورشيد
 مرا به دوزخ بسپار
 باد را بگذار
 كه در كوير صداهاي دور بگريزد
 مرا به آتش بسپار اي برهنه ي تاك
 مرا به خوشه ي زرين بادهاي هراسان كه در خزان شعله ور مرگ رها     شده اند
 بپيوند
در آن هياهوي سبز
 سفال آبي گلدان هميشه خالي ماند
 مرا به دريا بسپار اي هياهوي سبز
 سفال خالي خاموشي از تو مي شكند
و ابر خسته ي مرداب را
 كه در هميشگي آبها رها شده است
 به صخره مي راند
در آن هياهوينيلي پرنده مي خواند
و روشنايي فرياد صخره در همه ي آفتاب مي تازد
 مرا بباران اي جام روشن اي باران
 كه در كوير صداهاي دور مي باري
و در نگاه تو گلهاي ياس مي رويند
به من رميدگي ماه نيمه روشن را
در آبهاي خليج
 و ساقه هاي گياهان و نخلهاي بلندي كه شط شعله ور از ماه خفته مي طلبند
 به من شكفتن و باريدن و سپيد شدن
 به من زمستان بودن ميان گلدانها
 به من سكوت بياموز
 اي برهنه ي تاك
و آبهاي زمين
 درون بستر شط
 به سوي باغ خليج
 كه در هياهوي سبز بهار پنهانست
هميشه مي رانند

|+| نوشته شده توسط victor در یکشنبه شانزدهم دی 1386  |
 من بی قرار عشقم
من بی قرار عشق

            از جونو دل نوشتم

                  خونه خراب این دل

                         این بود سر نوشتم

                               من با تو سبزه زارم

                                    بی تو در انتظارم

                                            جونمو قربون میدم

                                                   دست تو میسپارم....

|+| نوشته شده توسط victor در یکشنبه شانزدهم دی 1386  |
 تنهای عاشق

تو یعنی وسعت دریای آبی

                                     تو یعنی آسمانی آفتابی

تو زیباترین حوری سرشتی

                                    تو یعنی یاسمنهای بهشتی

تو یعنی یک بغل احساس بودن

                                   تو یعنی قبله گاه یاس بودن

ومن یعنی عطش یعنی شقایق

                                  تو معشوقی و من تنهای عاشق

|+| نوشته شده توسط victor در شنبه پانزدهم دی 1386  |
 آی عشق
همه

           لرزش دست و دلم

از آن بود

          که عشق

پناهی گردد

          پروازی نه

گریز گاهی گردد

           آی عشق آی عشق!

چهره آبیت پیدا نیست

                و خنکای مرهمی

بر شعله زخمی

                نه شور شعله

بر سرمای درون

               آی عشق آی عشق!

چهره سرخت پیدا نیست

            غبار تیره تسکینی

بر حضور وهن

               و رنج هایی

بر گریز حضور

           سیاهی

بر آرامش آبی

              و سبز برگچه

پر ارغوان

            آی عشق آی عشق!

رنگ آشناییت پیدا نیست.

|+| نوشته شده توسط victor در پنجشنبه سیزدهم دی 1386  |
 شب نمناک
نیست رنگی که بگوید با من

مردم این بانگ بر آدم از دل

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم

مثل این است که شب نمناک است

دیگران را هم غم هست به دل

غم من لیک غمی غمناک است

اندکی صبر سحر نزدیک است

وای این شب چه قدر تاریک است

قطره ای کو که به دریا ریزم

|+| نوشته شده توسط victor در سه شنبه یازدهم دی 1386  |
 ساز عشق

 

عشق يعني لحظه هاي مهتاب

                                      عشق يعني لحظه هاي ناب ناب

عشق يعني هم چو من شيدا شدن

                                    عشق يعني قطره و دريا شدن

عشق يعني ديده بر دو خستن

                                  عشق يعني در فراقش سوختن

|+| نوشته شده توسط victor در دوشنبه سوم دی 1386  |
 دوستی کجاست؟

گريه هاي بي بهانه ام

           بازوان حس شاعرانه ام

                           زخم خورده است

                               درد هاي پوستي كجا؟

                                        درد دوستي كجا؟

|+| نوشته شده توسط victor در سه شنبه بیست و هفتم آذر 1386  |
 در قلب خود

در قلب خود

احساس باران را جا مي دهم

وقتي باران روي طبل پشت بام ساز مي زند

نگاه با شكوه ماهي رنگين كمان را

ومزه ي شيرين ترين شكلات راكهدر دهانم آب مي شود

|+| نوشته شده توسط victor در سه شنبه بیست و هفتم آذر 1386  |
 بغض

 

يك بغضي گلوم رو گرفته .

 

يكي بياد و اين بغض را باز كنه.

 

منتظرم.

|+| نوشته شده توسط victor در دوشنبه بیست و ششم آذر 1386  |
 جعبه ی جادویی

 

جعه ي جادويي ام را

از گرم ترين آتش ها ساخته اند

آن را از سفت ترين خاك وازسردترين آب ساخته اند

لو لايش را از مرگ وزندگي درست كردند

جعبه ي جادويي ام

وسط هوا و زمين شناور

|+| نوشته شده توسط victor در یکشنبه بیست و پنجم آذر 1386  |
 خانه ی حافظ

بيا به خانه ي حافظ

كنار من بنشين!

هوا زنم نم باران وشعر

لبريز است

و بوي تازه ي نارنج ها تماشايي است

چه قدر ياد تو زيبا

چه قدر رويايي ست

|+| نوشته شده توسط victor در شنبه بیست و چهارم آذر 1386  |
 
 
بالا